"I wish for you dreams which never end
and the furious desire to achieve some of them".
[Jacques Brel]
                  A movie of Bernadette Saint-Remi.
                  Coproduction Triangle7 - RTBF - Arte.
Français  Neerlandais
Home   Intro   Events&Newspaper (38)   Synopsis   From Bruno to Gabrielle   Biography   Teaser   Guestbook (48)   Write in Guestbook   Links (5)   Clothing (13)   Contact

PICTURES:   Galas (352)   Shooting (496)   Memories (54)   Puzzle   Team (15)   On the web (157)  
Gabrielle, or the Angel's Leap. Gabrielle oder Der Sprung in ein neues Leben. Pressview of the Movie. Galerie de la Reine, Brussels. Malika Attar. Gabrielle Lys. October 2016.
Pressview of the Movie.
Galerie de la Reine, Brussels.
Malika Attar.
Gabrielle Lys.
October 2016.


Gabrielle, or the Angel's Leap. Gabrielle oder Der Sprung in ein neues Leben. The coloring drawing. July 2015.
The coloring drawing.
July 2015.


Gabrielle, or the Angel's Leap. Gabrielle oder Der Sprung in ein neues Leben. The parade. Gabrielle Lys. Lisa. Alain Fisch (cameraman). Olivier Philippart (sound engineer). Bernadette Saint-Remi (director). May 2015.
The parade.
Gabrielle Lys.
Lisa.
Alain Fisch (cameraman).
Olivier Philippart (sound engineer).
Bernadette Saint-Remi (director).
May 2015.


Gabrielle, or the Angel's Leap. Gabrielle oder Der Sprung in ein neues Leben. Projection of the movie. Gay Friendly Festival. Rouen. Gabrielle Lys. Bernadette Saint-Remi (director). April 2018.
Projection of the movie.
"Gay Friendly Festival". Rouen.
Gabrielle Lys.
Bernadette Saint-Remi (director).
April 2018.
Gabrielle of de sprong van de engel


In de film ‘Gabrielle of de sprong van de engel’ maken we kennis met Gabrielle. Na tien jaar van lijden en twijfel, is Bruno, vijfendertig, getrouwd en twee kinderen, vastberaden te veranderen in Gabrielle.
Gabrielle is nu 50 jaar oud. Ze heeft geen spijt, behalve omwille van de grote pijn doordat ze haar kinderen niet meer mag zien. Het duurde tien lange jaren om van geslacht te veranderen, maar hoeveel jaar zal het duren om echt te "leven", om aanvaard te worden? Wat is er nodig om de aanvaarding van anderen, van zichzelf en van haar familie te bekomen?

De documentaire gaat van start met een scène waarin Gabrielle vertelt over haar liefde voor naaien. “Toen ik getrouwd was, heb ik aan mijn echtgenote gezegd dat ik zin had om te leren naaien. Dat moment is een slechte herinnering voor mij, want ze reageerde: ‘Dat ga je nu toch niet doen!? Dat is voor vrouwen!’ Wat trouwens niet waar is, want er zijn toch heel veel mannelijke klerenmakers.”

Gabrielle vertelt dat haar vrouw en zij een erg klassiek rollenpatroon hadden: de vrouw in de keuken en de man in de garage om te klussen. In die periode was Gabrielle voortdurend depressief. Ze besefte nog niet dat ze zich ‘niet op haar plaats’ voelde.

De vader van Gabrielle denkt terug aan enkele erg pijnlijke momenten voor de familie. “Hij voelde zich niet begrepen op het moment dat dit alles gebeurde. Hij had misschien niet de mogelijkheid zijn intieme verlangens uit te drukken. En dat heeft hij op de familie afgeschoven. Hij heeft werkelijk zijn familie verworpen,” legt hij uit.

Samen met haar broer bekijkt Gabrielle foto’s van vroeger. Haar broer getuigt: “Een van mijn broers zei op een gegeven moment: ‘Bruno is dood. Ik zou graag kennis maken met Gabrielle.’ Dat vond ik verschrikkelijk. Want we hebben toch meer dan alleen maar een lichaam. En zelfs al evolueren we in ons geslacht, zoals sommige mensen doen, we hebben toch nog altijd een identieke basis.” […] “In de ogen van moeder heb ik veel verwondering gezien, veel verrassing, maar altijd aanvaarding. Mijn vader daarentegen heeft veel nagedacht om te proberen begrijpen, en heeft daarvoor veel afgezien. Mijn mama is er in geslaagd het te aanvaarden door liefde, simpelweg liefde.”

In de periode van haar transformatie werkte Gabrielle voor de gemeente Jette. In de film maken we kennis met enkele van haar vroegere collega’s, die haar nog gekend hebben als Bruno. De collega’s vertellen hoe zij de veranderingen hebben beleefd. “We hebben de evolutie gezien, en we zijn geleidelijk aan gewend geraakt aan Gabrielle. In het begin was het een beetje raar, want we zeiden soms nog ‘Bruno’ wanneer we eigenlijk al ‘Gabrielle’ moesten zeggen.”

De eerste stap die Gabrielle gezet heeft, is het veranderen van haar voornaam. Op dat moment wist ze zelf nog niet helemaal waar deze verandering uiteindelijk naartoe zou gaan. Aanvankelijk dacht ze dat haar naam veranderen, het enige was dat ze zou doen. Pas nadien viel de beslissing om ook haar geslacht te veranderen. Het ging stap voor stap, en heeft in totaal meerdere jaren geduurd.

Gabrielle toont ons een tekening die ze maakte voor en tijdens haar periode van verandering. Deze tekeningen hielpen haar in haar zoektocht naar haar identiteit. “Ik heb het heel moeilijk gehad met mijn zelfbeeld. Geruime tijd herkende ik de persoon niet die ik voor me in de spiegel zag.”

Gabrielle neemt ons mee naar haar jeugdkamer. Ze toont ons de twee speelgoedautootjes waar ze het meest mee speelde. “In een van de auto’s zit een slechterik, een bandiet. In het andere zit een dame. En dat was ik. Ik identificeerde me met deze dame.” Gabrielle vertelt ons over hoe ze haar jeugd beleefde. “Het was niet iets dat me tegenhield gelukkig te zijn, of dat me tegenhield om een normaal leven te leiden als kleine jongen. Het was iets dat in een hoekje in mijn hoofd was, en dat op het moment van de pubertijd een probleem geworden is. Ik was bang van mezelf, ik was bang van wie ik was, ik was bang om mezelf te worden en ik was bang om te falen.”

Na haar geslachtsverandering kwam Gabrielle terecht in het huis ‘Tels quels’. Ze heeft daar veel steun gevonden en heeft er ook haar beste vriend Pierre leren kennen. We zijn er getuige van een gesprek met en over Charlotte, die een jongen wil worden. Gabrielle licht toe dat iemand in een periode van transformatie erg op zichzelf gericht is. “We zijn iets en we willen iets anders worden. We proberen op dat moment ons fysieke voorkomen te verbergen. We zijn op dat moment niet in staat om aandacht te hebben voor anderen.” Later vertelt Gabrielle dat voor haar de periode van transformatie een erg onzekere periode was. Ze voelde zich letterlijk ‘tussen de twee’. Ze wist niet of ze zich een jongen of een meisje voelde. Ze merkte aan de blikken en vragen van mensen rondom haar, dat die zich dezelfde vraag stelden. Dat gaf haar een erg ongemakkelijk gevoel.

Gabrielle vertelt over de relatie met haar kinderen. “Mijn relatie met mijn kinderen, als hun vader, is gestopt wanneer Martin 8 jaar was en Manon 6. Op dat moment zijn mijn vrouw en ik gescheiden en zag ik de kinderen nog maar een weekend op twee. Mijn rol van vader werd genegeerd en geannuleerd. Op een gegeven moment ben ik zelfs naar de rechtbank moeten stappen omdat mijn vrouw aan mijn kinderen had gevraagd dat ze ‘papa’ zouden zeggen tegen hun stiefvader en hun stiefvader ondertekende hun rapporten in mijn plaats. Dit heb ik moeten laten rechtzetten voor de rechtbank. Maar zo’n juridische procedure duurt maandenlang, en op die tijd was het kwaad geschied.”

We volgen Gabrielle op de dag van de Gay Pride in Brussel.

“In het begin dacht ik dat ik ofwel een lesbische vrouw zou vinden, ofwel een hetero vrouw met een heel open geest, met wie ik bepaalde zaken zou kunnen delen. Maar dat heb ik niet gevonden. En dus heb ik me voorgenomen dat ik, als ik op een dag een man zou ontmoeten en me goed zou voelen bij hem, met hem een weg zou proberen afleggen. En dat is gebeurd wanneer ik Milos heb ontmoet. Het is mijn manier om opnieuw vertrouwen te leren hebben in iemand, iets dat ik al sinds lang niet meer heb kunnen doen. En dus heb ik de sprong in het diepe gewaagd.”

Even later kondigt Gabrielle aan haar familie aan dat ze werk gevonden heeft. Na een jaar niet meer gewerkt te hebben, heeft ze een tijdelijk contract bekomen als informaticus bij de FOD Justitie. Even later zien we Gabrielle op bezoek bij een nicht die ze al lang niet meer heeft gezien. Ze vertelt er over een familielid dat haar probeert te ontlopen.

De reportage gaat verder met een beeld te schetsen van de zware strijd die Gabrielle van dag tot dag moet voeren om aanvaard te worden in onze maatschappij. “Ik heb het gevoel veroordeeld te worden, erger nog dan een moordenaar. Een moordenaar gaat naar de gevangenis en heeft toch nog recht op bezoek en het recht om zijn kinderen te zien. Ik zie mijn kinderen niet meer en vele mensen willen niets meer met mij te maken hebben. Ik heb nochtans enkel veranderingen ondergaan die op mezelf betrekking hebben. Ik heb nooit iemand kwaad gedaan.”

Gabrielle is veel werkloos geweest en na haar proefperiode bij Justitie krijgt ze maar niet het vaste contract dat haar toekomt. Ze heeft het gevoel dat mensen vinden dat ze geen respect verdient en dat weegt zwaar. Ze is het beu om altijd te moeten vechten. Met momenten overweegt ze zelfmoord. Al denkt ze niet dat ze het werkelijk ooit zal uitvoeren, de gedachte komt af en toe toch in haar op. Aan het einde vernemen we dat Gabrielle uiteindelijk toch de vaste job als informaticus bij FOD Justitie heeft verkregen waar ze recht op heeft. Het contact met haar kinderen is echter nog niet hersteld.



© protected by copyright, all rights reserved - "Gabrielle, or the Angel's Leap" - Gabrielle Lys - 2014 - 2019.
Any reproduction and/or redistribution of content by any means whatsoever is subject to specific authorization of its author. SABAM number 00768391789 ©